Allt þar til á seinni hluta áttunda áratugsins, þá var einhverfa talin sjaldgjæf fötlun sem birtist hjá um það bil 3-4 af 10.000, þar sem 3-4 fjórir drengir voru með einhverfu fyrir hverja stúlku. Rannsóknir hafa leitt í ljós að þetta er alvarlegt vanmat á algengi einhverfu og tíðni einhverfu er 2-3 sinnum hærri. Ef allir sem eru með hamlandi einkenni einhverfu eru taldir, fer algengi yfir 60 af 10.000. Breytingar á tíðni hafa verið mikið til umræðu bæði meðal leikra og lærðra, þar sem stöðugt berast fréttir af nýjum rannsóknum á faraldsfræði einhverfu sem sýna hækkandi tíðni.
Rannsóknir á Íslandi hafa einnig sýnt verulega aukna tíðni, sérstaklega í yngstu aldurshópunum. Nokkur styrr hefur staðið um það hvort aukningin er "raunveruleg", það er, að fjöldi þeirra sem fæðast með einhverfu hafi aukist umfram eðlilega fólksfjölgun. Flestir fræðimenn sem fjallað hafa um málið telja, að aukningin sem kemur fram nánast alls staðar þar sem rannsóknir hafa átt sér stað, sé vegna annarra þátta. Í því sambandi eru oftast nefnd áhrif nýrra skilgreininga og fleiri flokka einhverfu, ásamt betri greiningaraðferðum og almennt meiri þekkingu á einhverfu og skyldum röskunum meðal foreldra og fagmanna.
Hvað sem líður mögulegum skýringum á aukningunni, þá er hún raunveruleg og alvarlegt ástand hefur skapast í þjónustu við þennan hóp þar sem viðbrögð þjónustukerfisins fram til þessa hafa verið afar hæg.
